Diagnostyka boreliozy.

Wykrycie boreliozy za pomocą posiewów mikrobiologicznych oraz obserwacji mikroskopowej jest bardzo trudne i w zasadzie metody te nie są stosowane. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na testach serologicznych.

Powszechnie wykorzystywana jest metoda immunoenzymatyczna, czyli test ELISA oraz nowsze wersje testów stosowanych w diagnostyce serologicznej – FASTLyme i Lyme-Spot IF. Testy te pozwalają na wykrycie przeciwciał klasy IgM, specyficznych dla bakterii Borrelia burgdorferi już dwa tygodnie po zakażeniu. Największą ilość przeciwciał we krwi pacjenta stwierdza się między 6 a 8 tygodniem choroby, po około pół roku ich poziom znacznie spada.

Boreliozę z Lyme diagnozuje się również przy użyciu metody Western Blot, opierającej się na wykrywaniu białek typowych dla bakterii wywołującej chorobę. U około 50% chorych po tygodniu od zarażenia krętkiem można już zidentyfikować charakterystyczne białka, potwierdzające fakt zachorowanie na boreliozę. Metoda Western Blot jest stosowana przede wszystkim do weryfikacji wyników fałszywie dodatnich, uzyskanych w testach serologicznych oraz do interpretacji wyników z wartościami granicznymi.

Bardzo rzadko stosuję się reakcję łańcuchową polimerazy (PCR), ze względu na zbyt dużą czułość metody, generującą stanowczo zbyt wysoki odsetek wyników fałszywie dodatnich.

Optymalne jest łączenie ze sobą metod diagnostyki molekularnej, jednak aby jej wyniki miały jakiekolwiek znaczenie diagnostyczne, konieczne jest wcześniejsze zaobserwowanie zmian klinicznych typowych dla boreliozy z Lyme.

Leczenie boreliozy

Leczenie boreliozy na wczesnych jej etapach opiera się na długotrwałej (od 2 do 4 tygodni) antybiotykoterapii. Pacjentom dorosłym zwyczajowo podawana jest doksycyklina, w przypadku dzieci oraz kobiet w ciąży stosowana jest amoksycyklina. Po zastosowaniu antybiotyku zmiany skórne typowe dla boreliozy ustępują bardzo szybko, należy jednak pamiętać o konieczności kontynuacji zaleconego przez lekarza leczenia i nieprzerywania go wskutek własnej decyzji.

W przypadku boreliozy późnej, u chorych ze zmianami neurologicznymi oraz w układzie krążenia, stosuje się cefalosporyny wyższych generacji, np. ceftriakson. W wypadku braku poprawy stanu pacjenta lekarz może zalecić kurację penicyliną G, niekiedy wydłużając okres przyjmowania antybiotyku do 6 tygodni.

Rokowania w przypadku zachorowania na boreliozę z Lyme

Na rokowania dotyczące powrotu pacjenta do zdrowia duży wpływ ma moment, w którym została zdiagnozowana borelioza. Wczesne wykrycie choroby i prawidłowa kuracja dają bardzo duże szanse na całkowitą eliminację schorzenia. Dużo trudniejsza do wyleczenia jest borelioza późna, ze względu na możliwość utrwalenia się zmian chorobowych wywołanych przez krętki Borrelia burgdorferi.

Należy zdawać sobie sprawę, że nie każdy kleszcz jest nosicielem krętków i nie każde ukąszenie prowadzi do rozwoju boreliozy. Z tego powodu profilaktyczne stosowanie antybiotyku po ugryzieniu przez kleszcza jest nieuzasadnione i może przynieść więcej szkody niż korzyści.